En Değerli Olan Zamandır Zaman!

 Derler ki insan gençliğinin kıymetini bilmez yaşlanana kadar. Sağlığının kıymetini bilmez hasta olana kadar. Sevdiğinin kıymetini bilmez kaybedene kadar. Bu gerçekten böyle mi?
Baktığınız açıya göre değişir ama yine de bir çok açıdan da görünen bu. Çünkü biz insanlar zamanın kıymetini hiç bilmiyoruz. Çocukluğumuzda büyümek için, gençliğimizde bir yetişkin olmak için, yetişkinliğimizde yaşlanıp emekli olmak için çabalıyoruz. Oysa var olan an kadar değerli bir şey var mı? Bir daha geri gelmeyecek bir zaman birimi için gelecekte neyi hazırlarsanız hazırlayın, o anı bir daha yaşama şansı verir mi size? Zaman su gibi akıp gider derler. Bizler akan zamana karşı ne yaparız? Hep şikayet ederiz olmayanlar için, gelmeyenler için, yetmeyenler için, sahip olamadıklarımız için. Oysa ki dünya hızla değişiyor ve sahip olmak istediklerimize bir gün sahip olsak ta yerine yeni istekler geliyor. Böylece hiçbir zaman tamamlanmıyor insan. ama bilmiyor ki yaşamak en büyük sahipliktir aslında. Bir bedene sahip olmak, bu güzel dünyada bir yaşam gerçekleştirmek, nefes almak, görmek, duymak, dokunmak ve hissetmek. Bunlar en büyük lüks değil midir? Zamanın bize her an sunduğu yaşama şansı bir yeterlilik değil midir?
Evler istiyoruz, arabalar, eşyalar, giysiler, arkadaşlar, çocuklar, yazlıklar, tatiller, iyi bir gelir getiren işler, güzellik istiyoruz, sağlık ve mutluluk. Hep istiyoruz. Ama hiç memnun olmuyoruz. Bir bahar sabahının tatlı ürpertisini hissedip keyiflenmeye, bir kış gecesinde camdan dışarıdaki telaşı seyretmeye, bir yaz günü ışıl ışıl güneşin altında iliklerimize kadar ısınmaya, gün batımını seyretmeye, doğayı, bitkileri, hayvanları ve yaşamın mucizelerine şahit olmaya vaktimiz yok. Ama sürekli şikayet etmeye, kapris yapmaya, kıskanmaya, haset etmeye, görmezden gelmeye, istemeye, hırslanmaya ve elde etmeye vaktimiz var. Boş uğraşlarla geçen günlerimize bir yenisini daha ekliyoruz. Ve en değerli olanı fütursuzca harcıyoruz; zamanı.